لا تتردد في المشاركة:
لا تتردد في المشاركة:
المنشأ: من إيران حتى اليابان
الاسم الشعبي: شجرة الحرير، سَنْط اسطنبول
طبيعة الشجرة: صغيرة، نفضية
شكل النمو (التاج): قُبّبي، مظلّي
الإزهار: كرات وردية منفوشة
موسم الإزهار: الصيف
الثمار: بقل مسطّح وصغير
الارتفاع عند البلوغ: 8 م
القطر عند البلوغ: 10 م
وتيرة النمو: متوسطة إلى سريعة
الري: اقتصادي
التربة: جميع أنواع الترب ما عدا المالحة
الملاءمة الجغرافية: جميع أنحاء البلاد ما عدا منطقة البقاع ووادي عربة
التحمل المناخي: تتحمل البرد والحر الشديد
الاستخدامات: منفرد، في مجموعات، فناء، للظل
ألبيزيا زهرة الحرير هي الأصغر بين أنواع الألبيزيا الموجودة في بلادنا. جذعها رمادي وأملس، وتاجها نصف دائري على قببيّ. أوراقها غزيرة، مركّبة مرتين، دقيقة وتشبه السرخس. تشتهر الألبيزيا بزهرتها الوردية الغزيرة؛ أزهارها كرات حريرية دقيقة بلون وردي فاقع، ومنها جاء اسمها الشائع “شجرة الحرير الفارسية” أو “شجرة الحرير الوردية”. أزهارها عطرية وتجذب النحل، كما أن فترة الإزهار طويلة نسبيًا. بعد الإزهار تظهر بقول (قرون) مسطّحة تبقى على الشجرة طوال الشتاء. تتحمل جميع أنواع المناخ، لكنها أقل ملاءمة للمناطق الحارة مثل وادي العربة وغور الأردن. وفي المقابل، فهي قادرة على الصمود بشكل جيد في ظروف مناخية باردة جدًا وحتى تحت الثلوج. مقتصدة في استهلاك الماء، بل وتتحمل فائض المياه. وبعد استقرارها في التربة يجب التوقف عن ريّها الإضافي. معدل نموها سريع نسبيًا. ألبيزيا زهرة الحرير أصغر وأكثر رقة مقارنةً بالألبيزيا الصفراء (اللبخ)، وجذورها أقل عدوانية، لكنها لا تزال غير مناسبة للزراعة قرب الأرصفة والممرات، إذ تستطيع نمو جذورها أفقيًا أيضًا. وبما أنها شجرة منخفضة نسبيًا وتميل إلى التفرع على ارتفاع منخفض، من المهم التأكد من تقليمها جيدًا في سنواتها الأولى لتفادي التفرعات القريبة من الجذع ورفع التاج. نمط نموها أفقي ومظلّي؛ فإذا صُمّمت على ارتفاع 2 متر فلن يزداد طولها أكثر. أما إذا رغبنا في شجرة ذات قبة عالية، فيجب تشكيلها على ارتفاع 4 أمتار فما فوق، وإلا ستظل شجرة منخفضة. وبسبب هذا الطابع الخاص، ومع قلة الوعي في البلاد حول التقليم الصحيح، فهي غير مناسبة للشوارع أو جوانب الطرق، بل تلائم الحدائق، المساحات المفتوحة والمناطق العامة الخضراء.
עץ יחיד:
מסנן ומטהר כ-1000 מ”ק אוויר מזיהום
מייצר 700 ק”ג חמצן
קולט מעל 20 טון של פחמן דו חמצני
מסוגל לספוג כ-20 ק”ג אבק בכל שנה
ולבלוע תרחיפים המכילים מתכות רעילות, כמו כספית, עופרת וליתיום
חלק מהחמצן באוויר שאנו נושמים מיוצר על ידי העצים
העצים מכינים עצמם לחורף, שבו פעילותם נעצרת. כדי לא להינזק מפגעי הקור מפחיתים העצים את שטח הפנים, ע”י השלת העלים, כצעד הסתגלותי המאפשר להם לשרוד בתנאי החורף המקשים. הקולטנים שבעלים, הרגישים לטמפ’ היורדת, מפסיקים את ייצור הכלורופיל, הכלורופיל הקיים מתפרק והצבענים האחרים שבעלים נחשפים, והעלים הופכים מירוקים לצהובים, כתומים ואפילו אדומים.
בעת שלכת הסתיו, צבעי השלכת – בעיקר האדום – מאפשרים לעלה להישאר מעט יותר על העץ וכך העץ “שואב” את שארית החומרים המזינים מהעלים ולנצלם עד תום. צבעי שלכת ביערות שלא בעונת הסתיו מאפשרת ליערנים לאתר בעיות.
המלצות ואפשרויות לשילוב שקדים בתפריט היומי:
*תודה לגילי חדש – רפואה טבעית
הפרט המוכר הכי עתיק בעולם הוא עץ מזן Pinus longaeva המוכר בשמותיו העממיים Great Basin bristlecone pine או intermountain bristlecone pine או western bristlecone pine, שנמצא ביער Ancient Bristlecone Pine שב’הרים הלבנים’ בקליפורניה.
גילו מתקרב ל-5,100 שנים!
גם העץ השני בגילו המוכר נמצא באותו יער, והוא גם כן תת זן של אותו עץ. הוא בן יותר מ-4,800 שנה. תת זן זה קיבל מהחוקרים שמדדו את גילו את השם “מתושלח”
הפרט הכי גבוה בעולם הוא כפי הנראה עץ מזן
Sequoia sempervirens
שנמצא בפארק הלאומי רדווד בקליפורניה.
גובהו 115 מטר
גינקו דו אונתי מהווה מעין ‘מאובן חי’. הוא התקיים כבר בתקופות פרהיסטוריות.
בחפירות ארכיאולוגיות נמצאו חלקי מאובנים שלו מלפני 270 מליוני שנים!
עמידותו הרבה, והיכולת להזריע את עצמו בקלות, סייעו לו להתקיים לאורך הדורות. הוא כל כך עמיד, שפרטים בודדים שלו שרדו אפילו את פצצת האטום בהירושימה בשנת 1945, למרות שהיו במרחק קילומטר אחד או שניים בלבד ממוקד הפיצוץ. לא רק שעצים אלה שרדו, הם אףהחלימו לחלוטין לאחר זמן קצר יחסית.
