لا تتردد في المشاركة:
لا تتردد في المشاركة:
الاسم الشعبي: بلوط إيلِكس، بلوط أخضر
المنشأ: حوض البحر الأبيض المتوسط
طبيعة الشجرة: كبيرة جدًا، دائمة الخضرة
شكل النمو (التاج): مستدير
الإزهار: أخضر، عديم الأهمية البستانية
موسم الإزهار: الربيع
الثمار: جوزة البلوط
الارتفاع عند البلوغ: 12–18 م
القطر عند البلوغ: 20–25 م
وتيرة النمو: بطيئة
الري: اقتصادي، يحتاج إلى ري مساعد عند التثبيت
التربة: جميع أنواع التربة
الملاءمة الجغرافية: جميع أنحاء البلاد عدا الغور والعربة
التحمّل المناخي: مقاوم للبرد
الاستخدامات: منفرد، للظل، جادًّة، حرش، حديقة خاصة
شجرة كبيرة جدًا، دائمة الخضرة، موطنها الأصلي حوض البحر الأبيض المتوسط. جذعها داكن جدًا يميل إلى السواد، ومشقّق بشكل دقيق. أوراقها بسيطة وصغيرة نسبيًا، سطحها العلوي أخضر داكن بينما السفلي فضي المظهر وخشن الملمس. أوراقها كثيفة وتشكل ظلاً وفيرًا. تنتج الشجرة ثمار البلوط التي تنضج خلال أشهر الصيف وتسقط في الخريف. عند زراعتها في الشوارع ينبغي أخذ البلوط المتساقط بعين الاعتبار. على الرغم من أنّ وتيرة نموها بطيئة، إلا أنّ الري في السنوات الأولى يسرّع من نموها بشكل ملحوظ. بعد التأسيس تُعتبر موفرة للمياه نسبيًا. لا تتطلب نوعية خاصة من التربة، لكنها تواجه صعوبة في التأقلم مع درجات الحرارة المرتفعة في الغور والعربة. ورغم مقاومتها العالية للأمراض والآفات، إلا أنها تكون أكثر عرضة للإصابة العفن السخامي في مناطق الساحل والسهل. نظرًا لتكاثرها من ثمار البلوط، هناك تباين واسع في شكل الأوراق (حجمها وحافة ملساء أو مسننة)، ولون الجذع، وشكل التاج. إنها شجرة بديعة المظهر، وتكسبها أوراقها الكثيفة مظهرًا كلاسيكيًا أنيقًا. تُعتبر إضافة رائعة للحدائق العامة والشوارع الواسعة.
في أوروبا تُعد من الأشجار الرائدة والمفضلة للزراعة في الشوارع، إلى جانب البلوط الإنجليزي. ومن المثير للاهتمام أنّها تُزرع هناك أيضًا في مزارع خاصة بهدف إنتاج فطر الكَمْء بين جذورها. خشبها صلب جدًا، استُخدم قديمًا في البناء، ويُستخدم اليوم كذلك في صناعة الفحم. تعيش هذه الشجرة أعمارًا طويلة، ويمكن العثور في العالم على أفراد منها تجاوزت أعمارهم مئات السنين.
עץ יחיד:
מסנן ומטהר כ-1000 מ”ק אוויר מזיהום
מייצר 700 ק”ג חמצן
קולט מעל 20 טון של פחמן דו חמצני
מסוגל לספוג כ-20 ק”ג אבק בכל שנה
ולבלוע תרחיפים המכילים מתכות רעילות, כמו כספית, עופרת וליתיום
חלק מהחמצן באוויר שאנו נושמים מיוצר על ידי העצים
העצים מכינים עצמם לחורף, שבו פעילותם נעצרת. כדי לא להינזק מפגעי הקור מפחיתים העצים את שטח הפנים, ע”י השלת העלים, כצעד הסתגלותי המאפשר להם לשרוד בתנאי החורף המקשים. הקולטנים שבעלים, הרגישים לטמפ’ היורדת, מפסיקים את ייצור הכלורופיל, הכלורופיל הקיים מתפרק והצבענים האחרים שבעלים נחשפים, והעלים הופכים מירוקים לצהובים, כתומים ואפילו אדומים.
בעת שלכת הסתיו, צבעי השלכת – בעיקר האדום – מאפשרים לעלה להישאר מעט יותר על העץ וכך העץ “שואב” את שארית החומרים המזינים מהעלים ולנצלם עד תום. צבעי שלכת ביערות שלא בעונת הסתיו מאפשרת ליערנים לאתר בעיות.
המלצות ואפשרויות לשילוב שקדים בתפריט היומי:
*תודה לגילי חדש – רפואה טבעית
הפרט המוכר הכי עתיק בעולם הוא עץ מזן Pinus longaeva המוכר בשמותיו העממיים Great Basin bristlecone pine או intermountain bristlecone pine או western bristlecone pine, שנמצא ביער Ancient Bristlecone Pine שב’הרים הלבנים’ בקליפורניה.
גילו מתקרב ל-5,100 שנים!
גם העץ השני בגילו המוכר נמצא באותו יער, והוא גם כן תת זן של אותו עץ. הוא בן יותר מ-4,800 שנה. תת זן זה קיבל מהחוקרים שמדדו את גילו את השם “מתושלח”
הפרט הכי גבוה בעולם הוא כפי הנראה עץ מזן
Sequoia sempervirens
שנמצא בפארק הלאומי רדווד בקליפורניה.
גובהו 115 מטר
גינקו דו אונתי מהווה מעין ‘מאובן חי’. הוא התקיים כבר בתקופות פרהיסטוריות.
בחפירות ארכיאולוגיות נמצאו חלקי מאובנים שלו מלפני 270 מליוני שנים!
עמידותו הרבה, והיכולת להזריע את עצמו בקלות, סייעו לו להתקיים לאורך הדורות. הוא כל כך עמיד, שפרטים בודדים שלו שרדו אפילו את פצצת האטום בהירושימה בשנת 1945, למרות שהיו במרחק קילומטר אחד או שניים בלבד ממוקד הפיצוץ. לא רק שעצים אלה שרדו, הם אףהחלימו לחלוטין לאחר זמן קצר יחסית.
